Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009

Γιατρέ μου τι έχω???? :O :O

Όταν είσαι άρρωστος με γρίπη συνήθως είναι πολύ ωραία! Τουλάχιστον αυτό θυμάμαι από μικρή που ήμουν, λάτρευα  τις μέρες που σήκωνα πυρετό και μπορούσα να κάθομαι όλη μέρα -δικαιολογημένα και να μην κάνω απολύτως τίποτα, λόγω πυρετού εξάντλησης και όοολων αυτών των ωραίων- στο κρεβάτι της μαμάς και του μπαμπά, να ακούω μουσική και να βλέπω τηλεόραση :D :D
Το μόνο κακό ήταν το χαμομήλι (Matricaria chamomilla, οικογένεια Compositae :D :D) και άντε κανένα περίεργο πικρό φάρμακο...


Αυτή τη φορά όμως... τι να πω, έχω μείνει άφωνη... αυτό που έχω κανείς δεν μπορεί να το βρει :O
Ή μάλλον αν κάνει διάγνωση θα κάνει λάθος! :P
Μου φαίνεται είμαι αρκετά σοβαρά για να παίξω κι εγώ στο House M.D. (αχ αχ αχ Dr Chaaaase!!!! <3 ) :D :D (Ω, τι χαρά τι ευτυχία!!)
Αρχικά ήταν απλά μια κοινή γρίπη, πιο μετά ήταν γρίπη με ακροαστικά, αργότερα το γύρισα σε τραχειίτιδα και τελική απόφανση της ιατρού ήταν ότι έχω αλλεργικό βρογχικό άσθμα. Το οποίο περνάει με αντιισταμινικά, τα οποία καταπώς φαίνεται δεν κάνουν καμία δουλειά, εφόσον έχω ακόμη την ικανότητα να καίγομαι μέχρι πολύυυυυυυ αργά μετά τα μεσάνυχτα στο msn και στο facebook! :D
Και όλα αυτά για πάνω από ενάμιση μήνα τώρα. :/



Και το αποτελειωτικό χτύπημα: "Να μη βγεις μερικές μέρες έξω για να μη χειροτερέψεις, γενικά να μην πολυβγαίνεις έξω, ειδικά τα βράδια, να φυλάγεσαι καλά από το κρύο, όχι κρύα, τσαγάκια, χαμομηλάκια, καραμελίτσες και σπίτι!"
Άουτς.

Αυτό ήταν... Πάανε και τα χρατς-χρουτς με τα παγάκια... Πάαανε και οι βόλτες για καφέδες και τρέλες στις Σεϊχέλλες, πάνε και οι τσάρκες στην Τ. (γνωστή οδός της περιοχής μου με μαγαζιά), πάνε και οι βραδιές στην πλατεία :( Αλλά κυρίως πάανε και τα κλαμπάκια :( :(
Χαρούμενες διακοπές... :(
Χώρια το ατελείωτο χαπάκωμα των απίστευτα απαίσιων χαπιών, το ελεεινό σιρόπι μου και οι εισπνοές που μυρίζουν ακετόνη. :O 
Σα συνταξιούχος κατήντησα η γυναίκα!



Και μέσα σε όλα αυτά έρχεται η συνήθεια και μου χτυπάει την πόρτα. Και μου λέει:
-Μια που είσαι αναγκασμένη να κάθεσαι μέσα, δεν το κάνεις συνήθεια; Πού να βγαίνεις έξω τώρα, και χειρότερα θα γίνεις και τις οικονομίες σου θα χαλάσεις (και μετά έχε γεια λατρεμένο μου laptopάκι που σε στάμπαρα σε γνωστό ηλεκτρονικό κατάστημα...)...

Κι έτσι είμαι κλεισμένη εδώ μέσα στο υπέροχο μοβ-ροζ δωματιάκι μου (ασορτί είναι και το blog) και επειδή έχω βαρεθεί τη ζωή μου, αλλά από την άλλη δε θέλω να βγω έξω, σας γράφω τον πόνο μου...
(Και αυτή τη στιγμή τρώω και καραμελάκια και marshmellows που μου έφεραν μαμά και αδερφάκι που πήγαν βόλτα Χριστουγεννιάτικα. Μα καλά τι το τόσο ωραίο βρίσκουν αυτοί οι Αμερικάνοι στα marshmellows?! Και ποιανού ήταν η ελεεινή ιδέα να τα ψήνουν σα λουκάνικα στο τζάκι;;;; Τς τς, Αμερικάνοι, τους κόλλησε ο Bush βλακεία και τους έμεινε...)


Γιαχχ, μα καλά, σε ζαχαρωτό βάζουν απ' έξω αλάτι;! Τι αλμυρίλα ήταν τούτη...;!


Και να φανταστείτε ότι μέχρι πριν 5 λεπτά αηδίαζα με το να τρώω κάτι που είναι τόσο γλυκό και μαλακό. Αλλά τώρα το τρώω και παρόλο που δε μ'αρέσει συνεχίζω και το τρώω... Α ρε Μαζώ... (αντί για μαζό)... (μπαϊδεγουέι, τον απεχθάνομαι αυτόν τον τραγουδιστή.)



Και μόλις ο 11χρονος αδερφός μου με ρώτησε τι είναι το blog.

Και εγώ ξαφνικά θυμήθηκα ότι πρέπει να στρωθώ στο διάβαΖμα (που λέει και η Θέλω-κι-εγώ η οποία θα με καταευχαριστεί που της κάνω και φρι διαφήμιση), αλλά από την άλλη το λάπτοπ τα έχει παίξει γιατί έχει μόνο 6% κενό χώρο και τώρα κάνει και ανασυγκρότηση.
Πωωωωω, δεν παλεύεται με την καμία μιλάμε. Εδώ και μιάμιση ώρα έχει κολλήσει στο 17% και πάει με το πάσο του. (μέσα σε 2 σειρές έχω γράψει 2 ποσοστά, Στατιστική, ΑΑΑΑΑΡΡΓΚ!!!)


Και τώρα θα προσπαθήσω να διαβάσω. Μόνο που σκέφτομαι την εξεταστική θέλω να πηδήξω από τον δεύτερο. Αλλά μόλις θυμήθηκα ότι έχω κάγκελο έξω από το παράθυρο, οπότε μάταιος κόπος...

Τουλάχιστον η προσπάθεια μετράει!



Πίνω μια γουλιά τσάι, τρώω ένα ζελεδάκι raspberry, ποστάρω και ένα ωραίο τραγούδι που μου έχει κολλήσει τελευταία και σας χαιρετώ.


Τσίου!



(P.S. Και χωρίς να με ξέρετε καταλαβαίνετε από το blog και μόνο ότι είμαι και bubbly 0:D)